Crnogorsko narodno pozorište ponovno oduševilo messovsku publiku koja je kraj predstave “Nigdje nikog nemam” dočekala na nogama.
Reakcionaran i beskompromisan tekst, koncizna i detaljna režija, futuristički sterilizirana scenografija, te izvanredna glumačka igra.

Crnogorsko narodno pozorište odigralo je predstavu “Nigdje nikog nemam” prema drami poznatog savremenog britanskog dramatičara radikalnih i beskompromisnih stavova Edwarda Bonda.

Pod auspicijem jednog od najuglednijih reditelja današnjice sa eksjugoslavenskih prostora Egona Savina (1955.) pred messovskom publikom igrala je vrsna glumačka trojka – Varja Đukić, Boris Isaković i Nikola Ristanovski koji su po završetku predstave pozdravljeni sa ovacijama i iskrenim oduševljenjem.

Bondov tekst uvodi nas u mračne hodnike neke dogledne budućnosti u kojoj vlada prvenstvo represije, diktata i obezvređivanja ljudskog. Po orvelovskom principu iz “1984” život običnog čovjeka poprima jedno unakaženo i stigmatizirano značenje kada država dekretom zabranjuje da se njeni stanovnici sjećaju.

Lobotomiziranje njihovog uma nastupa postepeno i samo je pitanje vremena kada će ljudska zajednica pristati u potpunosti na nametnutu dehumanizaciju i degradaciju intime i ljudskih osjećanja.

Bond prati živote dva muškarca i jedne žene koji su vezani najčvršćim međuljudskim relacijama – bračnim i rodnim. Sara je okružena s dva najbliža muškarca – mužem i bratom i istovremeno raspolučena na dvoje: u dužnosti prema domovini koja je uspjela poništiti njenu umnu stabilnost, i dubokih uspomena koje se u njoj gejzirski pripremaju da u kumulativnoj fazi isplivaju na površinu i spale njen strah, nečinjenje, dosadu, depresiju… Njen brat Grit unosi svojom pojavnošću i emocionalnošću pritajeni bunt u Sarin introvertni svijet i ona jedina ima snage da se s njim iznese s iskazom časti.

Pamćenje je ono po čemu se prepoznavamo. Uzimanje pamćenja i uspomena je uzimanje čitavog duhovnog čovjekovog obzorja. Pitanje koje Bond postavlja je da li će neko novo buduće društvo posegnuti za tim elementom – možda ne kao imperativom i naredbom nego kao modelom življenja koji se podrazumijeva da bi čovjek bio statusno prepoznat i nagrađen kao ispravni produkt tog novog društvenog uređenja?

Reditelj Egon Savin jednu je kompleksnu dramsku temu poput ove Bondove režirao precizno i minuciozno svodeći igru na zatvorenu scensku kompoziciju koja vrlo ubjedljivo funkcionira na relaciji tekst-scena-glumci.

Uloge Varje Đukić (Sara), Borisa Isakovića (James) i Nikole Ristanovskog (Grit) povukle su neophodnu energiju i snažnu refleskivnost, što je urodilo izuzetnim partnershipom na sceni.

Scenografija provjerenog znalca Miodraga Tabačkog sintetički je okupirala prostor i kao jedinu asocijaciju na prošlost ugravira u vrata i prozore heraldički ornament koji je istovremno znak odumiranja svega svetog u nama.

Do sada je ovo sa 8.49 najbolje ocijenjena predstava na 46. Internacionalnom teatarskom festivalu MESS